Maandag waren we dus terug in K'la, schatje veel te laat voor school, maar toch nog geweest (Het was me weer niet duidelijk of ze nu wel of niet school had op deze verkiezingsdag)
Maandag middag en avond uitgerust. of geen herrinering aan activiteit.
Dinsdag eerst een traditie opgestart door een studiofoto te gaan laten maken en vervolgens een telefoon voor schatje gaan kopen, wat een gekl***, Ik bevestig hierbij de theorie van iemand wiens naam met een J. begint: - Daniel en gsms kopen dat gaat niet samen - Ze is nu nog steeds aan het wachten op een werkend model.
Tijdens de telefoon - koop - actie heb ik tegen de verveling maar wat foto's genomen van het stadscentrum:
William Street richting West
Kafeero Mutasa plaza
Centenary Bank Building (Hoewel ik vorig jaar mijn twijfels had bij de vooruitgang van de werken aan dit gbouw zit er ondertussen toch al glas in) Burton Street
Wilson Street en Pioneer Mall (De eerste, en ook een van de meeste luxueuze Malls in town)
William Street, Gadith House, Burton Street
Nadat ik haar naar school had gebracht met Stephen Bule afgesproken, hij moest me nog geld (een fortuin) en hij wou me absoluut zijn huis in aanbouw laten zien. Ik moet zeggen, het wordt een waar paleis. Absolute aanrader voor toekomstige uitwisselingstudenten, want er komt ook een bovenverdieping met 3of4 gastenkamers, Als er niet teveel werkmannen meer door de plaaster van het plafond zakken.
Enig nadeel (voor mij) het is uit het centrum en je moet dus steeds op vervoer rekenen. Stephen heeft wel twee autos, maar ik had na de heenweg al genoeg van zijn rijstijl: een keer in het gat van een voorligger gereden (zonder gevolgen) en twee keer met piepende remmen en slippende banden een voorligger vermeden. Ik zou er zeker niet voor opteren om elke dag 's ochtends en 'savonds met hem te pendelen.
Behalve een mooi en groot huis, komt daarbij een hond (plus de droom om een Duitse Herder te importeren), een tuin met een fontein en verschillende fruitbomen (Mango, Annanas, Passievrucht, Suikerriet, Appel, Appelsien, Guave, JackFruit), een fameuze lap landbouwgrond met een moestuin voor kleine groentjes, suikerrietveld en rijstveld, EN een prachtig uitzicht over een mooie groen valleitje.
Moest ik niet zo een stadsmens zijn, ik zou er graag wonen.
Ik heb er nog steeds spijt van dat ik mijn camera niet mee had die dag.
Hoewel ik graag met Schatje had afgesproken na school, wou Stephen me eerst nog wat Pork laten eten in zijn "town" een plek waar de pintjes net geen 2€ kosten en een Sauna en Turks Stoombad is. Maar goed naar goede traditie mocht ik niet betalen, maar zat ik daar wel vast. Gelukkig werd de übersubtiele hint "Kan ik van hier een taxi back to town te pakken krijgen?" heel goed begrepen. Ik werd binnen 20minuten in Wandegeya afgezet en eventjes later was ik met Schatje op weg naar mijn laatste officiële afspraak:
Waira Abel Nicolas, president van de Radiographery Students Association, die ik al sinds vorig jaar een afgewerkte versie van mijn eindwerk had beloofd. Behalve wat professional talk, was ook de kennismaking met zijn vriendin heel intressant, madam studeert Petroleum Engineer, deed me toch ff slikken, maar goed ze hebben Olie gevonden in Uganda, ze zullen die mensen binnenkort wel serieus nodig hebben veronderstel ik.
Nicolas moest nog wat afwerken in het Allied Medical Imaging Center op het gelijkvloers van zijn kot en ik ging iets eten met Rashidah (wat uiteindelijk een take-away werd) en hoewel we het hadden gehoopt, niet meer met Nicolas afgesproken nadien, wegens iedereen te moe.
Rashidah is heerlijk blijven slapen. Alleen had ik keukenraam laten openstaan en was er een tentatief tot inbraak, via het keukenraam had iemand geprobeerd te keukendeur te openen (tot op een goede 10cm) maar die was gelukkig geblokkeerd door een grote gasfles en het gasfornuis. De inbreker is weggejaagd door overburen die luid roepend kwamen aangelopen en mij via het slaapkamerraam hebben wakker geschreeuwd.
's morgens nog een laatste keer Pain Perdu gemaakt in overvloed, ook voor Mr. Crazy A., zijn partner in crime Fenja en onze inwonende student Brian. Terug naar de telefoonwinkel, want telefoon werkt niet, en nog een boodschap bij de bank moeten doen. Na de schoolafzet actie geluncht met Gilbert een collega afgestudeerde student MB, die nog geen vast werkt heeft om verschillende redenen. Volgens hem stond het centrum op uitbarsten in rellen, dus bleveen we in Wandegeya (hoewel dat waarschijnlijk de eerste regio is waar rellen naar kunnen uitwijken) en raadde hij me aan om gewoon naar huis te gaan. Bleek echter allemaal loos alarm. Maar toch lekker gegeten.
Thuisgelomen stond Mr. Crazy A. net klaar om te vertrekken voor werk, omdat ik hem nooit in scrubs gezien had, moest ik daar een foto van nemen:
Zo weten jullie tenminste bij welke zotte aap ik de laatste maand heb gespendeerd.
De rest van woensdagmiddag ben ik boodschappen gaan doen om 's avonds voor wat mensen een afscheidsdiner te koken. Gezien het een 1-persoonsappartement betreft waren er geen grote potten en pannen, Na het bakken van vlees (1kilo gehakt) was dit onmogelijk te mengen met de tomatensaus die ik had gemaakt, dus appart moeten serveren. twee potten rijst moeten koken en tweemaal pasta moeten koken om genoeg te hebben. Maar uiteindelijk heerlijk goed gegeten, ondanks het uitvallen van de stroom halfweg het kookproces (geen nood, we koken op gas, maar bij kaarslicht) Ander aspect van klein wonen is een tekort aan stoelen (overkombaar) en aan bestek, voor ik op zoek kon gaan naar extras waren er al enkelen met hun handen beginnen eten, "we zijn dat toch gewoon, da is niet erg hoor" Ok dan.
The boys die er op het afgesproken uur al waren met Cola en Waragi (die ook al heel snel op was) Brian, Mr. T., Mr. C., Mr. B.
Ik bespaar jullie de fotos waar Mr. T. liever met zijn poep op de foto staat.
Andere Bezoekers:
Rashidah en Audrey (van Waira Abel Nicolas)
Gladysemily Ayo (Wat zoveel betekent als *langs de kant van de weg meisje* omdat ze onderweg naar het ziekenhuis is geboren langs de kant van de weg. Op de dag dat rebellen Gulu hebben aangevallen. Wat je zoal niet te weten komt op een verjaardagsfeestje) en Nasta
De Feestmaltijd (en ne blanke die probeert te serveren)
De genaamde Waira Abel Nicolas had mijn camera geconfisceerd voor de avond, Wat wel een opluhting was, want zo ben ik verzekerd van een boel fotos van een leuke avond, zonder ze zelf te moeten trekken. Alleen heeft hij een vreemde instelling gebruikt met weinig flash, waardoor bijna alle fotos extreem wazig of bewogen zijn.
Maar deze wil ik jullie toch niet onthouden:
Een pintje voor de eerste die de namen in de juiste volgorde kan noemen!
En deze van mijn Couch-Frietje vind ik ook nog geslaagd:
Na het eten werd het nog een gezellige avond, ondanks de extreem nare ervaring die mijn schatje onderweg had tegengekomen en die haar huilend had doen aankomen. De avond weggedanst in Iguana met Mr. T. en de meiden en een special guest die ook van mijn kookkunsten was komen proeven: Jamal (de momenteel lokale volksheld bij de vrouwen)
Jamal - Ononsonyiwa
Arme Ayo had het net uitgemaakt met haar Libanese Boyfriend die geen Engels sprak en wilde om het even welke blankeling aan de haak slaan. Ik hoop dat ik ze daar toch wat heb van doen afzien...
Toen iedereen moe werd, naar huis geBodaat, alwaar Brian de deur voor ons opendeed, Mr. Crazy A. is voor 2 nachten op rij thuis komen slapen na het uitgaan, uitzonderlijk!
Donderdag was triestig. Ik moest inpakken, maar eerst nog eens naar de foonwinkel geweest met Schatje en onze fotos gaan halen bij de fotograaf. Schatje wilde mijn grote foto, maar ikke niet akkoord. Plus nog enkele bank-boodschappen. Schatje naar school en ik thuis gaan inpakken met PIJN in het hart. Onderweg naar huis nog wat flmpjes gemaakt van mijn huiswaarts traject
Kira Road (Kisementi -> Kamwokya)
Sec9: strooien dak op de achtergrond = IGUANA
Kira Road (Police Station -> Bukoto Brown Flats)
Mijn geld was op, mijn telefoonkaart was leeg en ik moest België nog bevestigen dat ik wel degelijk vandaag vertrek en vrijdagochten terugkeer...
Ik moest een taxi voor de luchthaven regellen, de eerste moeten afbellen omdat een vriend/buur van Rashidah het voor dezelfde prijs kan doen waarbij Rashidah verzekerd is van veilige thuiskomst.
Dit alles zonder telefoon is gelukt.
Het werd nog een tijdje redelijk emotioneel, maar Brian maakte thee voor ons en smeerde wat overgebleven sandwichkes met blueband (ik had van heel de dag nog niet gegeten) + de onvermoeibare lach van Joyce (vriendin/nicht van Schatje) maakten alles draaglijk.
Enige onaangename aan de rit naar de luchthaven was een medereiziger (kennis van de chauffeur) die heel de rit heeft getelefoneerd, en zelfs wanneer we aan de inrit van de luchthaven moesten uitstappen en gefouilleerd werden (heel vreemd de chauffeur niet) bleef hij heel leuk op zen Israelisch-Ugandees doorbellen "Man, can you believe this, i'm getting checked at the airport entrance!!! how cool is that!!!"
Het afscheid was pijnlijk, maar niet zo erg als vorig jaar. We weten wat er voor ons ligt. Niets is zo angstaanjagend als het onbekende.
De vlucht verliep fijn, boarding te vroeg gestart wanneer ik nog stond mijn passpoort te laten controleren. Bij de laatsten ingestapt (Behalve 1 laatste passagier waar we lang op hebben moeten wachten) en redelijk snel vertrokken. Ondanks mijn gewoonte van niet te slapen op een nachtvlucht, deze keer echt wel geslapen met mijn boek open op mij. Wakker geschoten om 5u "Dames en heren wij beginnen zodadelijk met de daling naar Brussel, maar wij serveren jullie eerst nog het ontbijt"
Het was Amper koud wanneer ik in België aankwam.
Daarmee is deze blog ook weer afgerond.
Extra foto en filmmateriaal kan bekomen worden op vraag.
Allee nog 2 voor het af te leren
mijn derdelaatste en allerlaatste foto.
